معرفی و زندگی نامه جوزف پولیتزر Joseph Pulitzer

ژوزف پولیتزر که مظهر روزنامه‌نگاری حرفه‌ای در آمریکاست، در اصل مجاری تبار بود و در 10 آوریل 1847 از پدری بازرگان و مادری آلمانی و کاتولیک به دنیا آمد. او از جوانی به‌دنبال استخدام در ارتش بود، ولی به‌دلیل دید کم و وضعیت نامناسب جسمی، هرگز تقاضای او برای ورود به ارتش اتریش پذیرفته نشد. او در سال 1864 به آمریکا مهاجرت کرد تا در جنگ داخلی آمریکا وارد میدان شود و به‌رؤیای خود برای حضور در ارتش، جامه عمل بپوشاند.

پولیتزر پس از پایان جنگ، کار خود را در روزنامه سنت لوئیس میسوری آغاز کرد و پس از چند سال کار و تلاش در این عرصه سرانجام سال 1869 در یک روزنامه آلمانی زبان به نام وست لیش استخدام شد.

در این زمان او به حزب جمهوریخواه آمریکا گرایش یافت و برای پیروزی هوراس گریلی در انتخابات ریاست‌جمهوری تلاش فراوانی کرد؛ ولی با شکست این کاندیدا در انتخابات سال 1869، حزب جمهوریخواه منحل شد و پولیتزر پس از مدتی به دمکرات‌ها پیوست.

او پس از مدتی تلاش در عرصه روزنامه نگاری و کسب تجربه‌های تازه، موفق شد در سال 1872 امتیاز روزنامه پست را به مبلغ 3  هزاردلار خریداری کند که البته سهم خود در این روزنامه را  بسیار افشاگرانه و جنجالی کار می‌کرد و پرده از بسیاری از رازها برمی داشت و یک سال بعد با سودی سرشار فروخت.

در 1879 نیزبه‌طور همزمان 2 روزنامه سنت لوئیس دیسپچ و سنت لوئیس پست را به‌طور همزمان خریداری کرد و پس از ادغام این 2 در یکدیگر، روزنامه سنت لوئیس پست- دیسپچ را پایه گذاری کرد که هنوز هم این نشریه به نام سنت لوئیس فعالیت دارد.

این روزنامه، جایگاه و تریبونی مناسب برای او فراهم کرد تا بتواند عقاید پوپولیستی خود را به راحتی ابراز کند.

در 1882 پولیتزر به مردی متمول و ثروتمند تبدیل شده بود و موفق شد امتیاز روزنامه نیویورک ورلد را به مبلغ 346هزار دلار از جی گولدخریداری کند. این روزنامه که پیش از آن، سالانه 
40 هزار دلار ضرر به بار می‌آورد، با درایت و مدیریت علمی پولیتزر به روزنامه‌ای پرتیراژ تبدیل شد.

او با دقت، خلأهای موجود در دنیای روزنامه نگاری را پیداکرد و داستان‌های مورد علاقه مردم را در آن به چاپ رساند. از سوی دیگر، او بسیار افشاگرانه و جنجالی کار می‌کرد و پرده از بسیاری رازها برمی داشت. کمی بعد با استخدام روزنامه نگار و محقق معروف، نلی بلای در 1887 کار خود را به اوج رسانید.

 روزنامه ورلد در سال 1895 میلادی، نخستین روزنامه کمدی رنگی به نام یلو کید را به مردم معرفی کرد. این روزنامه نیز بسیار مورد توجه مردم قرار گرفت و شمارگان آن در مدت زمان کوتاهی از 15 هزار به 600 هزار نسخه رسید.

 موفقیت‌های پی در پی پولیتزر، حسادت رقبای او را برانگیخت و بسیاری از آنها برای خراب کردن وجهه اجتماعی او دست به کار شدند. سردبیر روزنامه نیویورک سان مدعی بود که پولیتزر از دین برگشته است و مردم نباید با خرید روزنامه یک کافر، از او حمایت کنند.

هر چند او در این زمان به‌دلیل عود بیماری و طی دوران نقاهتش در روزنامه حضور نداشت ولی این مجموعه را از دور مدیریت می‌کرد. در 1895 ویلیام راندولف هارست امتیاز روزنامه نیویورک ژورنال را از آلبرت - برادر پولیتزر- خریداری کرد و در پوشش دادن اخبار جنگ آمریکا و اسپانیا، رقابتی شدید بین این 2 روزنامه درگرفت. این جنگ با انفجار یک رزم ناو آمریکایی در خلیج هاوانا در سال 1898 آغاز شد.

هارست با برانگیختن احساسات مردم تلاش می‌کرد اسپانیا را در این ماجرا مقصر قلمداد کند و سرانجام نیز رئیس‌جمهور وقت، علیه این کشور اعلام جنگ کرد؛ ولی از آنجا که پولیتزر به‌دنبال کشف حقیقت بود، تلاش می‌کرد نشان دهد در این حادثه هیچ تعمدی در کار نبوده و این انفجار، ناشی از اختلال در موتورخانه بوده است.

همین اختلاف نظر یک جنگ تمام عیار بین این 2روزنامه به راه‌انداخت و سرانجام در سال 1909 به اتهام توهین به تئودور روزولت و جی.پی.مورگان ، علیه پولیتزر اعلام جرم کردند و او به پرداخت 40 میلیون دلار غرامت محکوم شد. البته افشاگری‌های او در سال 1911 نتیجه داد و پس از اعلام نتیجه نهایی کمیسیون تحقیق مبنی بر عمدی نبودن حادثه، او نیز از این اتهام مبرا شد.

پولیتزر به‌دلیل عشق و علاقه اش به روزنامه نگاری، مدرسه‌ای را در ایالت کلمبیا تأسیس کرد که  هنوزهم  یکی از معتبرترین مراکز آموزش روزنامه نگاری در سراسر جهان محسوب می‌شود.البته تأسیس این مدرسه برای او کار دشواری بود؛ چراکه ابتدا در سال‌‌1892 با پیشنهاد مبلغی پول به ست لو رئیس دانشگاه کلمبیا، از او درخواست کرد نخستین مدرسه روزنامه نگاری جهان را پایه گذاری کند؛ ولی او هیچ علاقه‌ای به این درخواست نشان نداد.

با تعویض و جابه‌جایی رئیس این دانشگاه در سال 1902، نیکلاس موری باتلر رغبت بیشتری برای ساخت این مدرسه از خود نشان داد؛ اما این‌رؤیا عملا تا بعد از مرگ پولیتزر عملی نشد. این اسطوره روزنامه نگاری، در وصیتنامه خود، 2 میلیون دلار برای دانشگاه کلمبیا در نظر گرفت.

ژوزف پولیتزر سال 1911 میلادی در بندر چارلستون کارولینای جنوبی دیده از جهان فرو بست و در گورستانی واقع در برونکس نیویورک به خاک سپرده شد. یک سال پس از مرگ او دانشگاه کلمبیا اقدام به ساخت مدرسه علمی روزنامه نگاری کرد؛ ولی در آن زمان مدرسه روزنامه نگاری دیگری در دانشگاه میسوری تاسیس شده بود.

 با وجوداین، هنوز هم مدرسه روزنامه نگاری کلمبیا یکی از معتبرترین مراکز آموزش روزنامه نگاری در سراسر جهان محسوب می‌شود و بسیاری از روزنامه نگاران برجسته در این محل آموزش می‌بینند و همه ساله معتبر ترین جایزه روزنامه نگاری در بخش ادبیات، موسیقی و روزنامه نگاری را به برندگان آن اهدا می کند. قابل ذکر است که جایزه دو بخش ادبیات و موسیقی فقط برای شهروندان آمریکا و بخش روزنامه نگاری آن همه کشور ها را شامل می شود.

معرفی و زندگی نامه مسعود حسینی

مسعود حسینی (۱۹ قوس ۱۳۶۰ کابل) عکاس افغان و خبرنگار خبرگزاری فرانسه است. عکسی که او از بازماندگان یک بمب‌گذاری انتحاری در افغانستان گرفت برندهٔ جایزه پولیتزر در سال ۲۰۱۲ شد.

مسعود حسینی ۱۰ دسامبر ۱۹۸۱ و به‌هنگام اشغال افغانستان توسط شوروی در کابل زاده شد. پس از آنکه رژیم کمونیستی پدر مسعود را به دلیل مخالفت با اشغال افغانستان توسط شوروی دستگیر کرد، خانوادهٔ مسعود به ایران مهاجر شدند. پس از حملهٔ نیروهای ائتلاف به طالبان، مسعود به افغانستان بازگشت و به مرکز فرهنگی آینا که توسط رضا دقتی بنیان نهاده شده بود پیوست. مسعود تکنیک‌های عکاسی را نزد منوچهر دقتی فرا گرفت و در سال ۲۰۰۷ به استخدام آژانس خبری فرانسه درآمد. در سال ۲۰۱۶ زمانی که فراد مسلح و انتحار کنندگان به دانشگاه آمریکایی افغانستان حمله کردندو ۱۳ تن کشته و ۴۳ تن زخمی شدند، مسعود حسینی که از جمله دانشجویان این دانشگاه بود، از این حمله جان سالم بدر برد.

در سال ۲۰۱۲ مسعود حسینی، عکاس خبرگزاری فرانسه در کابل، نخستین جایزه پولیتزر را برای این مؤسسهٔ خبرگزاری دریافت کرد. وی همچنین نخستین فرد افغان است که جایزهٔ پولیتزر را گرفته‌است. عکسی که او گرفته از یک بمب‌گذاری انتحاری در جریان عزاداری‌های عاشورای سال ۱۳۹۰ است. دختری که در عکس دیده می‌شود، ترانه نام دارد و از بُهتِ کشته شدن خانواده‌اش در حال فریاد زدن است.

عکس هایی که در تاریخ بشر ماندگار اند

نویسنده: محمد حامد احسان

از همان آغاز و پیدایش پدیده عکاسی تا کنون بشر موفق شده لحظه هایی را روی تکه کاغذ جاودانه بسازد که اگر چیزی به نام کمره عکاسی نمی بود، دیدن و پی بردن به آن واقعیت های تاریخی ثبت شده محال بود. این تصاویر واقعیت های شیرین و تلخ گذشته را تازه می سازند.

این هم مجموعه ای از تصویر هایی که در تاریخ بشر ماندگار اند :

１- شربت گل دختر افغان 1(SharbatGula The Afghan Girl1):

عکس دختر افغان توسط عکاس نشنال ژئوگرافی (National Geography) آقای Steve McCurry گرفته شده است.

نام این دختر شربت گلا است که یکی از دانش آموزان مدرسه ای غیر رسمی در یکی از اردوگاه های آوارگان افغان بود. او مجبور شده بود از افغانستان به اردوگاه پناهندگی در پاکستان فرار کند و در این هنگام بود که استیو از او عکس انداخت. این عکس روی جلد شماره جون ۱۹۸۵ مجله «نشنال جئوگرافی» ظاهر شد و شربت گل را معروف کرد. شربت گل را تا سال ۲۰۰۲ به نام «دختر افغان» می‌شناختند تا این که بالاخره در ۲۰۰۲ شناسایی شد.

عکس مذکور 12 سالگی این دختر را روایت می کند و بزرگترین ویژگی این تصویر چشمان زیبا و پر درد و چادر سوراخ(پاره) او می باشد که در تصویر به وضوح قابل دید است.

２- ترانه دختر افغان ۲ (Tarana The Afghan Girl2):

عکس این دختر افغان که ترانه نام دارد توسط مسعود حسینی (Massoud Housaini) عکاس افغانی به ثبت رسیده است. 

این تصویر از جریان یک حمله انتحاری در مراسم عاشورای عزاداران شیعه در سال ۱۳۹۰خورشیدی گرفته شده است که نشان می دهد در میان اجساد خون آلود دختری سبز پوش بهت زده ایستاده و فریاد می زند. این تصویر برنده جایزه پولیتزر نیز شده است.

ادامه مطلب....

مسعود حسینی؛ اولین برنده افغان جایزه پولیتزر

مسعود حسینی، عکاس-خبرنگار افغان، در ماه اپریل سال ۲۰۱۲، برندهٔ جایزهٔ بهترین عکس خبری پولتیزر شد. حسینی نخستین عکاس افغان است که برندهٔ این جایزهٔ جهانی می‌شود. این جایزه به خاطر عکسی داده می‌شود که آقای حسینی از یک دختر افغان در جریان حملهٔ انتحاری عاشورای سال ۱۳۹۰ به عزاداران شیعه در کابل گرفت.

مسعود حسینی پیش از این سه جایزهٔ معتبر دیگر جهانی، از جمله «بهترین تک عکس خبری سال» از سوی ورلد پرس فوتو گرفته است.

عکسی که برنده جایزه شد:

مسعود حسینی می گوید که مرور عکس های آن روز برایش دیگر کار آسانی نیست. می گوید از آن روز سعی کرده که دیگر به آن مجموعه عکس نگاه نکند.

پولیتزر، سومین و مهمترین جایزه ای است که مسعود حسینی برای این عکس گرفته است، اما جایزه های متعدد هم باعث نشده که دوباره به سراغ این عکس برود و درست تماشایش کند: "هر لحظه ای که به این عکس نگاه می کنم، به آن هیجان و آن فریاد دختر سبز پوش دوباره تمام وجود من را آن وحشت می گیرد."

وحشت و ترسی که بعد از آن انفجار و دیدن بدن های بی جان عزاداران در روان مسعود حسینی مانده تنها یادگار آن انفجار نیست. عکاس، خود یکی از مجروحان این واقعه بود.

بعدها که تحقیق کرده متوجه شده که بمبگذار انتحاری اول روی زمین نشسته و بعد بمب را منفجر کرده. به این ترتیب تمام قطعات و ترکش ها رو به بالا رفته است. درست مثل اینکه کسی پایش را روی مین گذاشته باشد و ترکش ها از پایین به بالا فواره کرده باشند.

دست چپ مسعود با ترکشی که حاصل این انفجار بود مجروح شد. می گوید که زخمش "کوچک اما طولانی" بوده: 

"کوچک به این خاطر چون مساحتی که از گوشت دست من پاره شد کم بود، اما طولانی و عمیق به این خاطر که دست چپ من تا حال نمی تواند مانند دست راستم یک وسیله را محکم نگه دارد."

او با دست چپش دوربین را نگه داشته بود. دردی، اما حس نمی کرده. بیست دقیقه تا نیم ساعت بعد از انفجار، کم کم درد به سراغ مسعود می رود و تصمیم می گیرد که به دفتر خبرگزاری فرانسه باز گردد.

یک تلفن به برادرش می کند. برادرش داکتر است. تا برادرش برای پانسمان دست برادر برسد، او عکس ها را روی خروجی خبرگزاری قرار می دهد. "یک دستی" کار می کرد.

بعد می رود و چند ساعتی را با خانواده اش می گذراند: "وضعیت روحیم بسیار خراب بود. نیاز داشتم کنار خانواده ام باشم."

بعد از دو سه ساعت به خانه باز می گردد و تلفنی از روسایش در خبرگزاری فرانسه می شنود که چند روزنامه بزرگ دنیا عکس را استفاده کرده اند، آن هم در صفحه اول خودشان.

"چاپ عکس در صفحه اول روزنامه ها برای یک خبرنگار عکاس بسیار ارزشمند است. به خصوص آن هم در روزنامه هایی مانند نیویورک تایمز، لس آنجلس تایمز و واشنگتن پست."

این عکس پیش از این در مسابقه ورلد پرس فوتو (مسابقه عکاسی خبری جهانی) بعد از عکس هایی که از بهار عربی گرفته شده بود، این عکس در بخش خبر رتبه دوم را گرفت.

عکس های دیگر از رویداد: